Os turistas chegan a Praga atraídos por unha foto
que todos nós levamos no fondo do inconsciente,
caso de que o teñamos con permiso de Freud:
un mozo vestido á moda con sombreiro estilo Magritte
á moda de dezanove, século mítico onde os haxa,
andando polas rúas estreitas e empinadas
ou mirando de fronte cos seus ollos acesos
acesos coma o lume, abertos ao asombro, tan romántico todo.
Mais non perdoa o tempo, e a inflación tampouco
aínda que nas cidades caben todos os soños
para que cada quen vexa o que a ver viña
non traizoan as viaxes vellas expectativas
Franz Kafka lives in Prag! xa o din as camisetas,
e todos tan contentos como Franz certa noite
que escribiu A Metamorfose dunha única sentada
toda a noite en vela e logo foi traballar, a dicotomía
dun doutor en leis empregado modelo
da Mutualidade de Seguros e Accidentes Laborais
o espanto na noite, a respectabilidade
burguesa no día, unha dobre vida
como a de calquera, non sendo pola fama
póstuma e indebida se nos limitamos ao seu testamento.
Así os turistas comezamos todos
o vía crucis místico ao pé do cabalo
do rei Wenceslao, na praza de igual nome
aínda que ser non é praza, antes rúa
Václavské námesti, Wenceslao por Václav
non che é tan doado como no galego
Sanxenxo-Sanjenjo, lo entiende cualquiera,
que ganas de armala teñen estes checos
Vltava-Moldava aínda peor se cadra,
por sorte só teñen un río, e así
andamos arreo do Václav á ponte
de Carlos, ou Karlov most, de riba abaixo,
ou de baixo arriba preciosas canellas
todo artesanía decoración flores
cristais de Bohemia vitrais modernistas
cafés belle epoque de inmensas terrazas
todo arte primores teatros e tendas
belos edificios nun parque temático ad maiorem gloriam
dos tour operators e do romantismo.
Como temos présa de consumir tanto
monumento único e tanta beleza
non nos queda tempo pra deitar no ludre,
que abeira este río de xente e de loxas,
nin unha soa foto instantánea vella
de espantos e medos antigos e noxos
vellos coma a especie antes do turismo.
Non hai paraísos non sendo os perdidos
non para Milena, para o vello Oskar,
ou Hermann ou Max, quen teñen abondo
con aturar mecha até a fin do día
e que veña outro non peor, nin tempo
de ollar fermosuras que Praga atesoura.
E vaia por eles, que digo que os vin
con estes meus ollos como tamén viron
as pedras que o Franz cos seus pés andaba.
Van catro instantáneas reais como a vida
para ilustración e coñecemento.

—Mala rabia te coma!
A rapaza é loura e esguía.
Se cadra chámase Milena,
mais nunca leu a Kafka.
Nin sequera tivo ocasión de ir á escola.
Naceu tarde abondo para ir á escola, cando caera o muro
carne de emigración chegada de fóra, dalgún
lugar afastado da Ucraína ou da Estonia,
ten dezaoito anos e xa o viu todo, e pouco viu bo.
Na estación do metro de Pankrat dous policías terman dela,
que se retorce cuspindo cara a un mozo de cabelo longo
de cor de acibeche e cadeas de ouro dezaoito carat
suxeitado na outra punta do vestíbulo por outros homes.
A rapaza preme o seu ventre dolorido, maldí.
O home reméxese, tentando desasirse
das alxemas, refrega
as pálpebras, abrasadas polo aerosol.
—Desta mátote, puta!
Milena faille a figa cos dedos.
Os madeiros arrástrana escadas arriba.
Nun recuncho, pé da esqueira mecánica aboia
o bote de spray que a meniña agredida
vén de baleirar nos ollos do proxeneta,
muda metálica testemuña
batida couce a couce polas multitudes
andanadas repetidas de turistas
como ondas dun mar embravecido
mandas sucesivas apuradas por deixar o extra-radio
pouco beautiful para chegar canto antes
ao centro máxico very nice onde as instantáneas kódak
sorrín en todos os recantos.
   
 
 
   
     
[Franz Kafka] autor.php?recordID=23
Franz Kafka nos seus anos de universidade.

 
   
 
 
   
     
[Franz Kafka] autor.php?recordID=24
Franz Kafka na praza da cidade vella de Praga (1922).

 
   


—Erguete, cacho cabrón! —brada o policía
pero o vello Oskar, bébedo e suxo
apenas acerta a suxeitar o banco
na rúa Havelská, tan pertiño era
do mercado das flores que xa recolleron
pero cae o solpor e os borrachos acoden
coma noitarengas estragar as fotos
e non pode ser, non. —Oskar, arriba!
berra o axente, que lle sabe as mañas.
O Oskar asente, pero non é quen
ergue malamente, precario alzamento
Oskar cae a terra, xa non le a Kafka
aínda que o leu e mesmo sabía
quen era Oskar Baum, porque era libreiro,
non están os tempos pra sentimentalismos
o madeiro espétalle un couce no fígado
mentres se asegura
que ningún turista ande cerca, coidemos a imaxe
como nin por esas o vello amaga
esmendrellado de novo na lousa
rebozado ben no seu mesmo vómito
que hai que limpar axiña, o vello cotroso
e a tascada senón van estragar as fotos
hai que facer algo, o madeiro chama
chegan os reforzos
que limpan e arrastran o borracho dentro
dun carro noviño que anda a baterías
a ostia de ecolóxicas, e non dura todo
nin sequera o tempo de abrir o obxectivo
se eu non o vise tampouco o crería.
E xa unha enxurrada de novos turistas
vista ao frente, ar, recén enfornados
nos tesouros do Muzeum enfilan Karlova
e varren o rastro daquel lixo humano.

Mais Hermann non é
Hermann Kafka precisamente,
apoucado teutón que non prototipo
non rexo nin forte nin dominador
só un nadainiña ao que ninguén fai caso,
non vai ascender alto coma o xefe
que insulta a un artista ambulante
no U Trén, a terraza guai
dun vello vagón carrilano que andou na guerra
o xefe do Hermann andar non andou
pegando tiros reais, si na guerra bancaria
conquistando mercados na apertura do leste
en plena blitzkrieg é un tabeirón que ensina
no tempo de lecer aos subordinados
como hai que tratar esta grea podre
diante dunhas xarras de cervexa pilsen
así que vacila en correcto alemán ao pobre pringado
de pintor da rúa que fai seu retrato
e o coitadiño di a todo que si, e segue en ascenso
a boa brincadeira
—A que es un xumento? A que só valedes
para comer merda? —espeta o band leader
rinse os acólitos de gana e tamén
Hermann, non vai rirse calquera ofende ao xefe.
Non sendo que Hermann
rise e sofre, porque se decata
que o pobre pringado si entende alemán
e de que fai que non entende
coma o mesmo Hermann, quen nunca fará carreira
nun mundo global pecata minuta
os dados macroeconómicos van coma foguetes
tamén os turistas, a que perder tempo?

O de Max vén sendo un grao máis da infamia
ou un degrau menos, segundo se mire
só é un mercenario que ten que comer de algo
e se el non aperta o gatillo
outro vai vai facelo, non é? Pois entón
Max corre tras do ghicho por aquelas canellas
que non che son tan limpas nin tan transitadas
coma as de Josefov ou as de Malá Strana.
Como Max ten présa nunca saberemos
se sabe quen foron Max Brod ou herr K
pero a promenade
non dá para máis tampouco a carreira
tras do interfecto que foxe pola súa vida
liscando polas calexas dun labirinto infindo
fuxindo dunha sentenza
que non admite recurso.
E corre Max tras del corren os seus
colegas cans encirrados dentes do nove curto
acurralan diante da canle ao coello
tras el o ludre do río suxo a morte
diante ergue as maos, tenta falar aínda
e morre de morte cuspida polos canos negros
pistolas alugadas a tanto alzado a peza
e esvara ao río encorado na Kampa
pequena Venecia de tempo agachado
que agachou sempre mortos no Moldava-Vltava.
Non hai testemuñas do feito nin causas
só é un traballo coma outro calquera
unhas cantas liñas que ninguén vai ler
na páxina catro dun xornal, nin caso
nin tempo de ler que somos turistas
e os turistas só miramos
monumentos e tendas
se cadra aínda lemos a Kafka, xa postos.

E sen embargo Kafka si que miraba e vía
viu todo por nós nos seus longos paseos
da casa ao escritorio ou do café ao Castelo, seino
porque mo dixo el na última fotografía
un retrato na praza da Cidade Vella,
a foto imposíbel que os turistas soñan:
a Praga deserta
sen terrazas nin tendas, nela un home apenas
de pé fronte a nós pero non nos mira
ve a través nosa coma de vidro ou fume
que outra cousa non somos e xa non podemos
ollar os seus ollos
a mirada de Franz que sobrecollía
aqueles espellos
negros das pupilas
os que apreixaron o horror do mundo
e o fecharon na tinta dos libros,
os libros dos que todos falan
e poucos entenden porque entender doe
como respirar cos espasmos da tise
como doe a vida, sabedes.
Non vemos os ollos nin o rodea a negrura
porque nunca a negrura está na paisaxe.
A negrura está dentro.