Narcisos

de Diego de los Reyes | Curador: Vítor Nieves

A posesión de unha cámara pode inspirar algo semellante á luxuria. E como todas as formas críbeis da luxuria, nunca se pode saciar: primeiro, porque as posibilidades da fotografía son infinitas, e segundo, porque o proxecto remata por devorarse a si propio.

Susan Sontag

 

 

Diego de los Reyes ateiga o seu acervo particular de coleccións de novos modelos de masculinidade nunha teima por documentar ao que semella que é un novo home xurdido logo da revolución feminista e, nomeadamente, logo da visibilización da homoafectividade. Esta acadou unha popularización de roles que se lle viñan atribuíndo comunmente á muller e estandarizou certos canons que se estigmatizaban no proceder do que debía proxectar a figura do home.

Narcisos, ademais, sendo unha obra pictórica, quere dar unha idea dos novos vieiros polos que navega a fotografía, logo dunha outra nova democratización, ben distante daquela primeira lanzada por Kodak que provocara que a fotografía quedara ao alcance de calquera, o que xerara aos amadores do medio. Esta nova volta está relacionada ao uso do internet 2.0, e á proliferación e utilización dos perfís das redes sociais.

A tarefa consciente de construír un perfil público, leva aos Narcisos a autofotografarse, a configurar unha imaxe con límites (pre)definidos para proxectarse ao público. Retratos nos que os espazos e o corpo transcenden do privado e constrúen unha autofotobiografía que non sempre coincide coa realidade. O autor consegue redundar neste paso ao público cando se apropia das fotografías e as plasma nos seus lenzos, acadando coas imaxes unha terceira vía, moi distante daquela para a que foran creadas.

A configuración de retratos con resultados premeditados polo propio retratado é algo recorrente na historia da fotografía, e até da pintura, pensemos nos retratos encargados polas familias reais europeas. Pero, a rapidez de vertixe de internet fai que estes retratos non teñan vocación de perdurabilidade – ao contrario dos que facía Goya – co que definirán unha personalidade válida só para un futuro ben curto.

O autor tenta buscar respostas nos procesos de representación e autorepresentación das construcións masculinas. Alén do estético, dá chaves en relación ao ego, aos valores, á pertenza ao grupo ou aos roles e á política, que xeran o debate que deconstrúe o home que, aínda actual, representa ao pasado, tratando de sentar precedentes nunha tarefa de documentación selectiva que xera ao modelo tamén actual, que representa ao futuro.

 

Vídeo da exposición:

 

 

Vídeo da presentación da mostra:

Museo Municipal de Ourense
do 5 ao 17 de novembro de 2013