Minorca

Caderno de viaxe

Esta exposición itinerou ao longo de 2.005 e 2.006 por Galiza (O Barco, Monforte, Ourense, Vigo, A Coruña, Lugo, Tui, Pontevedra); Castela (Ponferrada, Columbrianos e León); Madrid, Barcelona e Menorca (Maó, Ciutadella e Alaior)

A mostra consta de perto de medio centenar de fotografías dunha reportaxe froito dun pausado percorrido en moto pola illa menorquina. As imaxes son instantáneas tomadas ó longo de tres meses en Menorca: paisaxes, praias, arquitectura, xacementos megalíticos, as súas xentes, as festas… de todo un pouco para mostrar esta illa esquecida do centro do mediterráneo.

Nesta mostra destaca o paisaxismo: dende praias idílicas ata acantilados ó máis puro estilo de Ansel Adams, ou poboados prehistóricos, tentando mostrar cada recuncho diferente desta illa tan peculiar que a UNESCO nombrou Reserva da Biosfera no 93. Cabe destacar unha pequena reportaxe dentro da exposición de Vistas aéreas.

 

Cando vin que Menorca medía 48 Km do lado máis ancho e 19 do máis alto invadiume un feixe de desexos por percorrela en moto e coñecer cada recuncho. Quería pisar toda esa terra virxe, ver solpores, descobrir novos paradisos, atopar carrouchos inhóspitos que me levasen ós confís da terra, dende o que din que se albisca Sicilia alén do mar.

Cando comentaba o meu proxecto ós menorquines, quedaban abraiados, “si, a illa aparentemente é pequena, pero as distancias entre pobo e pobo son enormes”; “Nós imos unha vez ó ano a Ciutadella e ficamos nun hotel para votala noite alá”, comentábame un veciño de Alaior, a 35 Km de Ciutadella. Cando xa levaba un mes na illa comecei a entender perfectamente o que me dicían: As distancias nunha illa son moi distintas. En xeral, todo nunha illa é moi distinto…

A mostra non é máis que un caderno de apuntamentos visuais froito das camiñadas polos milleiros de estreitos sendeiros – flanqueados polas paredes secas – que sulcan a illa menorquina. As imaxes son instantáneas tomadas ó longo de medio ano para mostrar esta illa esquecida de grandes contrastes do centro do mediterráneo que é Reserva da Biosfera desde o 93, grazas á súa singularidade; á súa flora e fauna protexida única no mundo; ó clima; ó idioma; á mistura de culturas anglo-mediterráneas; á tradición payesa que convive co agresivo turismo; ás construccións típicas, á súa historia e xacementos; ós poblados talaióticos que comparte coas illas veciñas, pero sen parangón nese eido; á súa gastronomía tan peculiar que soubo sacar o mellor da dieta mediterránea e da anglosaxona e, asemade, ó máis importante, o seu particular xeito e visión da vida.

 

Unha selección das imaxes que compoñen a mostra